bio  
 
Agenda
 
Lezen  
   
Publicaties
  Overig  
In de Pers
 
  Contact
     
  Terug  
     
  www.vrouwkje.com  
 


Vrouwkje Tuinman (1974) publiceerde vier romans en vijf dichtbundels, waarvan Sanatorium de meest recente is. In 2016 verscheen haar nieuwste roman Afscheidstournee.

'Ze had geen beter perspectief kunnen kiezen om te schrijven over roem, vergankelijkheid en troost [...] warme empathie en aangename, compacte schrijfstijl.' OPZIJ

'Met een subtiele ontvankelijkheid weet ze een vaak kleine maar rake en gevoelige wereld neer te zetten.' Trouw

'Afscheidstournee is een historische psychologische roman en een good read in de traditie van Rascha Peper: geloofwaardige personages in een op feiten gebaseerde, maar fictionele setting. En bovenal: een klassiek opgebouwde roman in vijf delen waar het vakmanschap van afstraalt.' (Dagblad van het Noorden / Leeuwarder Courant)

'Een liefdevol, empathisch verhaal.' Noordhollands Dagblad

'Vrouwkje Tuinman bedient zich van een soepele stijl, een droge, haast feitelijke verteltrant. En die werkt prima.' (Biblion/De Bibliotheek)

'Met een grote vanzelfsprekendheid en veel liefde beschreven (...) we lezen straks allemaal het prachtige boek van Vrouwkje Tuinman' Kurt Van Eeghem, Klara Radio

'Rake woorden [..] Tuinman heeft met een diep invoelend vermogen de vader en de zoon geportretteerd alsook de hen omringende personages: mensen zoals u en ik.' Boekenkrant

'Vrouwkje Tuinman weet met Afscheidstournee de geschiedenis van een verstoorde familie in een roman te vatten.8Weekly

'een mooie roman, gebaseerd op historische feiten en op een talentvolle manier uitgewerkt tot een persoonlijk verhaal'www.allesoverboekenenschrijvers.nl

'een klassieke roman, een roman zoals elke schrijver die ooit hoopt te schrijven, zo’n fijn boek met een compleet levensverhaal erin.' Gerbrand Bakker op zijn website

****'Verrassend [...] Doden die niet zwijgen en een historische roman die spreekt. Tot ons.'De Limburger

'Niemand kan zo schrijven over vergankelijkheid en einde als Vrouwkje Tuinman. Haar nieuwe dichtbundel 'Sanatorium' is van kaft tot kaft doortrokken van aandoeningen aan lichaam en ziel, telkens in compacte blokjes tekst, als medicijnen in een doordrukstrip. Vrouwkje heeft vooral oog voor degene die de sterfelijkheid aan den lijve ondervindt, en de onbeholpenheid van de omgeving op de koop toe moet nemen.' (website VPRO Nooit Meer Slapen)

'Ze heeft een scherp oog voor het tragikomische.' (Trouw)

Vrouwkje treedt regelmatig op tijdens festivals en literaire avonden in binnen- en buitenland. Haar werk werd vertaald in het Duits en Engels. Ze schreef teksten voor familievoorstellingen van het Nederlands Blazers Ensemble, Amsterdam Sinfonietta, violiste Janine Jansen en pianist Jeroen van Veen. Verder schrijft ze artikelen, columns en recensies voor onder meer Trouw, Opzij, Akkoord en het Concertgebouw. Ze ontving de Hollands Maandblad Poeziebeurs 2003/2004 en werd genomineerd voor o.a. de Debutantenprijs en de Selexyz Debuutprijs. In 2005 ontving ze het C. C. S. Crone Stipendium van de stad Utrecht. Receptie werd genomineerd voor de Libra Schrijversprijs. Buurvrouw (2008) voor de BNG Nieuwe Literatuur Prijs. Eind 2010 kreeg Vrouwkje de Halewijnprijs uitgereikt voor haar oeuvre tot dan toe. De tweetalige fotoboek-dichtbundel Intensive Care, uitgebracht i.s.m. fotografe Andrea Stultiens, ontving in 2012 de Niek Woudenbergprijs. De rouwclub werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs-longlist.

Onlangs verschenen:

foto: Keke Keukelaar, hi-res rechtenvrij bestand aanvragen via vrouwkje(at)vrouwkje.com

Meningen over De Rouwclub:

‘Een knappe afwisseling van ironie en empathie. [Tuinman raakt] aan iets dat verder reikt dan de gebruikelijke wegen van het menselijk verdriet.’ (NRC Handelsblad)

'De rouwclub is zo'n boek waaruit je, als je in een stiltecoupé zit, ineens wilt beginnen met voorlezen. Omdat op elke pagina wel iets moois staat.' (8Weekly)

‘Het is door Tuinman allemaal zo scherp en troostrijk in beeld gebracht dat er geen enkel zelfhulpboek voor rouwenden tegenop kan.’ (Financieele Dagblad)

‘Lichte kost over een zwaar onderwerp.’ (Opzij)

‘Tuinman registreert met ironie hoe het verdriet verbindt én buitensluit […] bijzonder innemend terughoudende schrijfster.’ (Trouw)

‘Lichte en eerlijke taal. De korte hoofdstukken presenteren verschillende tinten van rouw en de voortdurende wisseling van vertellers levert een staalkaart van stemmen op.’ (Volkskrant)

‘Vrouwkje Tuinman maakt rouw verteerbaar en grappig.’ (Brabants Dagblad)

‘Een ingehouden grappig boek vol rake observaties, dat mooi in balans is. Bovendien zit er een snufje suspense in. Een vileine roman.’ (Leeuwarder Courant)

'Een interessante en vermakelijke roman [...] Het verhaal is heel herkenbaar. Tuinman weet de gevoelens van vervreemding, frustratie, verdriet en melancholie die met deze beslommeringen gepaard gaan mooi op te roepen, vooral door deze niet expliciet te benoemen, maar door de gedachten en handelingen van de personages voor zichzelf te laten spreken.' (Recensieweb)

‘Tuinman toont zich een meester in vileine beschrijvingen van de bureaucratie rondom het sterven.’ (Brabants Dagblad)

‘Een overtuigende roman […] met een belangrijk thema, zonder pathetiek geschreven.’ (BOEK)

‘Geslaagde weergave van vreemd omgemak’ (Metro)

‘Vrouwkje Tuinman behandelt de dood met respect in De Rouwclub […] dit zorgt ervoor dat de emotionele gebeurtenissen extra hard aankomen. Opeens realiseer je je hoe serieus het eigenlijk is. ‘Er is iemand dood.’ Vrouwkje weet dit te brengen als geen ander. Geweldig geschreven, prettig om te lezen en een boek met inhoud.’ (Deadline)

‘Je zou het niet verwachten, maar 'De rouwclub' is geen deprimerend boek. Ik heb gelachen, bijna gehuild en me kapot geërgerd aan bepaalde personages.’ (Pink Bullets)

 

 

NIEUWS: Claw Boys Claw maakte een lied van het gedicht Adressering. Judith Kramer maakte een filmpje tijdens het Wintertuin Festival in Nijmegen, 26 november 2011.

 

NIEUWS: Beelden van de presentatie van Wat ik met de sleutel moet, op 27 januari 2011 in het Huis van de Poezie. Muziek: Peter te Bos en John Cameron op tekst van Vrouwkje Tuinman. Camera: Claas Hille.